Стефан СИМИЌ
(современ српки писател, поет и автор на кратки прозни текстови, најпознат по емотивни и реалистични размислувања за љубовта, животот и односите меѓу луѓето)
Многу полесно ги сакав жените со лузни во мојот живот, кои животот не ги штедеше.
Тие се ослободени од многу илузии.
Не ме малтретираат со она „до крајот на мојот живот“.
Тие едноставно се таму.
Порано се заљубував во принцези, сега бегам од нив, свесна дека јас ќе бидам виновен за сè.
На овие во кои сега се заљубувам, не сум им виновен.
Последното нешто што го сакам е „совршена“ жена, која е фрустрирана од секоја реалност што не се вклопува со нејзиниот поглед што таа го гледа на Инстаграм.
Скоро шетав со една од моите стари љубови.
Долго време не сме се виделе и таа ми вели: „Ќе се сретнеме повторно, освен ако ти или јас не сме во токсична врска.“
Таа сè разбра. Не морав ништо да и објаснувам.
Секогаш сум имал најдобар разговор со жени со кои не морав да ги бирам зборовите.
Долго време не сум се заљубувал во принцеза. Повеќе во онаа на која можам веднаш да ѝ кажам сè, и да ми каже сè.
И да не морам утре да и се извинувам за ништо, ниту таа мене.
Која ги гледа моите рани, а јас нејзините. Не осудуваш само кога разбираш.
Понекогаш таа жена е најдобрата — која знае како изгледа другата страна од животот.
Ваквите жени се ретки.
Тие не очекуваат да ги спасиш.
Тие не очекуваат бајка.
Тие не очекуваат вечност.
Само да бидат таму.
Без шоу.
Без лаги.
Без глупави ветувања.
Само двајца луѓе кои проживеале доволно животи за да знаат дали тоа е малку — всушност сè, дали е вистинско, дали е искрено.
